«Αλκμήνη»: όταν μια τυχαία συνάντηση γίνεται σύμβολο και τραγούδι

Μερικές συναντήσεις διαρκούν λίγα μόνο λεπτά. Κι όμως, αφήνουν μέσα μας ένα αποτύπωμα που ο χρόνος αδυνατεί να σβήσει.

Η «Αλκμήνη» γεννήθηκε από μια απρόσμενη συνάντηση. Η παρουσία μιας άγνωστης γυναίκας άγγιξε τόσο βαθιά τον δημιουργό, ώστε λίγες λέξεις άρχισαν να κυλούν αυθόρμητα πάνω σε ένα χαρτί. Χωρίς σχέδιο. Χωρίς πρόθεση. Και, με έναν τρόπο που ούτε ο ίδιος μπορούσε να εξηγήσει. Εκείνες οι πρώτες φράσεις, που θα μπορούσαν εύκολα να είχαν χαθεί, έγιναν αργότερα η αφετηρία ενός τραγουδιού. Στη συνέχεια συνάντησαν έναν συνθέτη, ντύθηκαν με μουσική και απέκτησαν τη δική τους ζωή.

Ίσως όμως η «Αλκμήνη» να μην είναι μόνο ένα πρόσωπο. Ίσως να είναι ένα σύμβολο.

Κάποιες φορές ένας άνθρωπος μάς αγγίζει όχι μόνο γι' αυτό που είναι, αλλά γιατί αφυπνίζει μέσα μας κάτι που περίμενε σιωπηλά να εκφραστεί. Γίνεται ο καθρέφτης μιας βαθύτερης δυνατότητας του εαυτού μας.

Όταν οι στίχοι μιλούν για τον «μεγαλύτερο πάγο» που σπάει, ίσως να μην αναφέρονται σε έναν άλλο άνθρωπο, αλλά στους φόβους, στις άμυνες και στις πεποιθήσεις που μας κρατούν μακριά από την αυθεντική μας φύση. Όταν μιλούν για το «λευκό φως», ίσως να περιγράφουν εκείνες τις σπάνιες στιγμές όπου διακρίνουμε πίσω από τις μάσκες την ουσία ενός ανθρώπου. Και όταν η καρδιά χαρακτηρίζεται «έργο τέχνης», ίσως να μας θυμίζει ότι η μεγαλύτερη ομορφιά βρίσκεται στην αυθεντικότητα.

Η φράση «I feel complete in your love» δεν χρειάζεται να σημαίνει ότι ένας άνθρωπος ολοκληρώνεται μόνο μέσα από έναν άλλον. Θα μπορούσε να σημαίνει ότι η αγάπη, όταν βιώνεται ως κατάσταση ύπαρξης και όχι ως κατοχή, μας επανασυνδέει με εκείνο που πραγματικά είμαστε.

Ίσως γι' αυτό και ο πιο βαθύς στίχος του τραγουδιού να είναι:

«If you find my true, then you find the truth.»

Αν μπορέσουμε να αντικρίσουμε την αλήθεια του άλλου, ίσως πλησιάζουμε και τη δική μας αλήθεια. Γιατί όλοι προερχόμαστε από την ίδια πηγή, κατοικούμε την ίδια γη και μοιραζόμαστε την ίδια ανθρώπινη ουσία. Η αγάπη δεν μας κάνει ίδιους· μας βοηθά να αναγνωρίσουμε αυτό που ήδη μας ενώνει.

Ίσως αυτή να είναι τελικά η «Αλκμήνη». Όχι μια γυναίκα που ανήκει σε έναν άνθρωπο, αλλά μια συνάντηση που γίνεται σύμβολο. Μια στιγμή που μεταμορφώνεται σε δημιουργία. Μια υπενθύμιση ότι η τέχνη γεννιέται συχνά εκεί όπου η ψυχή αναγνωρίζει, έστω και για μια στιγμή, το φως μέσα στον άλλον και, μέσα από αυτό, το δικό της.

Κάποιες δημιουργίες μοιάζουν να λένε από την πρώτη τους κιόλας ανάσα ότι δεν θα μείνουν μόνο ένα τραγούδι. Η «ALKMINI» είναι μία από αυτές.